Poradnik o drewnie

Jesteśmy pewni, że drewno, zarówno w postaci mebla, gzymsu czy parkietu, jest doskonałym materiałem, którego cechy mechaniczne i wygląd czynią go niezastąpionym oraz, iż kapitał zainwestowany w drewno, w mieszkaniu lub przemyśle jest znaczący. Z tych powodów odczuwalna jest konieczność ochrony, jak najdłuższego przedłużenia jego żywotności i jesteśmy przekonani, że postępując w ten sposób chronimy otaczającą nas naturę.

Można zauważyć, że opracowywane są coraz nowsze produkty mające na celu zaoszczędzenie energii lub zwiększenie wydajności, wymagają one jednak nakładania w warunkach otoczenia bardziej kontrolowanych i specyficznych. Kto nie ma takich możliwości, musi znać różnorodne aspekty lakierowania, aby polepszyć tolerancje produktów mając na uwadze poza tymi krótkimi uwagami również fakt, że "wiele lekkich warstw lakieru zapewnia lepszy rezultat niż mniej grubszych warstw"

WILGOTNOŚĆ DREWNA Drewno, przekształcone w deski, podczas obróbki stolarskiej, zanim zostaną poddane jakimkolwiek cyklom lakierowania, musi być wysuszone w sposób wyrównujący jego wilgotność z wilgotnością otoczenia i temperaturą aplikacji. Jest to istotne, ponieważ, zmiany rozmiarów poprzez higroskopijność drewna, spowodowane różna wilgotnością między podłożem, a otoczeniem, tworzą olbrzymie siły, które często sa w stanie rozerwać nawet samo drewno, nic więc dziwnego, że powłoka lakieru jest pierwszą, która je odczuwa, pękając. Zmiany rozmiarów drewna spowodowane są zmianami wilgotności otoczenia wraz z każdą następną porą roku. I tak większa wilgotność drewna pozyskanego podczas pory jesienno-zimowej jest wyższa niż tego z pory wiosennej. W drewnie, które posiada bardzo widoczne usłojenie, zmiany te są znaczące i w związku z tym, przyleganie lakieru jest znacznie mniejsze. Dozwolona wilgotność, pozwalającą na otrzymanie dobrego jakościowo lakierowania wynosi między 40% i 70% w otoczeniu pracy i miedzy 8% i 14% w drewnie. Rysunek przedstawia równowagę istniejącą przy temperaturze 21oC między procesem wilgotności otoczenia i procesem wilgotności drewna.Jeżeli proces lakierowania odbywa się przy dużej wilgotności, powłoka lakieru mogłaby stracić trwałość i odporność na nakładanie kolejnych warstw w przypadku poliuretanów. W takich warunkach ułatwione jest również tworzenie się pęcherzyków pary wewnątrz suchego filmu. W przypadku wystąpienia różnicy temperatur, para wodna zawarta w powłoce zaczyna się skraplać, tworząc widoczne białawe plamy. W przypadku lakierów nitrocelulozowych może dojść do przebarwień porów drewna, białych lub szarych. Również zbyt niskie wilgotności zakłócają proces lakierowania wpływając na przyczepność w przypadku lakierów elektrostatycznych, niskie przewodzenie. Aby otrzymać dobry rezultat lakierowania należy również pamiętać o obecności w drewnie różnego rodzaju substancji tj: tanina, oleje, żywice, które osłabiają wysychanie, powodując słabe przyleganie i ewentualne plamy koloru.
WADY DREWNA, A LAKIEROWANIE w pewnych typach drewna o bardzo dużej (duże pory) wklęsłości komórkowej, lakierowanie może spowodować wewnętrzny ruch powietrza i powstanie pęcherzyków. Wady drewna mają z reguły negatywny wpływ na lakier. Sęki, nawet jeśli dobrze przylegają, przy ruchu powodują pękanie lakieru. Włókna, zwłaszcza drewna późnego, po piłowaniu, okazują się zgniecione. Z upływem czasu prostują się i mogą powodować pękanie lakieru. W związku z powyższym, przyleganie lakieru jest w dużej mierze uzależnione od szlifowania drewna, które musi być wykonane papierem o dużej grubości ziarna w celu podniesienia włókien i usunięcia wystających części, aby stworzyć podłoże o jednolitej absorpcji dla pierwszej warstwy lakieru.
CYKL LAKIEROWANIA DREWNA DO WNĘTRZ składa się z reguły z pierwszej warstwy izolatora, jeśli istnieje obecność taniny, olejów, żywic, lub drewna o dużej porowatości. Jedna lub więcej warstw gruntu, w zależności od oczekiwanego efektu, oraz od tego czy pory są zamknięte czy otwarte. Szlifując warstwy gruntu papierem o grubym ziarnie, należy uważać by nie zetrzeć zbyt dużo podkładu co mogłoby zakłócić nakładanie kolejnych warstw i w konsekwencji doprowadzić do niejednolitości wykończenia.W nakładaniu lakieru należy unikać zbyt dużej grubości zwłaszcza w krytycznych warunkach otoczenia. Przy wysokich temperaturach mogłyby powstać kropeczki spowodowane zamknięciem w powłoce lakieru rozpuszczalników, które nie wyparowały, ze względu na zbyt szybki proces schnięcia. Te rozpuszczalniki, poza spowodowaniem zjawiska pęcherzyków, zakłócają również nakładanie kolejnych warstw. Przy niskich temperaturach, zbyt duża grubość powoduje spowolnienie schnięcia, co w konsekwencji utrudnia szlifowanie. Szlifowanie między jedna warstwa, a drugą jest zawsze konieczne, jeśli został przekroczony czas 3 godzin schnięcia. Szlifowanie przed nałożeniem warstwy wykończeniowej zapewnia powierzchnię gładką i estetyczną.

OCHRONA DREWNA NA POWIERZCHNIACH ZEWNĘTRZNYCH. Las jest naturalnym miejscem reprodukcji drewna i stanowi, bez wpływu człowieka, system zamknięty. Roślina rozwija się za pomocą energii słonecznej i elementów obecnych w atmosferze i podłożu. Energia nagromadzona w drewnie używana jest przez mikroorganizmy i przekształcona w podstawowe formy. Pień, podczas swojego życia, podlega różnym działaniom, spowodowanym czynnikami atmosferycznymi, jak: pioruny, obniżenie poziomu wody, uszkodzenia spowodowane innymi przewracającymi się roślinami, oparzenia od słońca i płomieni, mróz, starzenie się. Do nich dołącza się działanie świata zwierzęcego i roślinnego. Grzyby są pierwszymi organizmami obecnymi w pniu i poza grzybami symbiotycznymi, osłabiają pień, żywiąc się nim.Ochroną pnia w fazie wzrostu zajmują się służby leśne, natomiast ochrona drewna zaczyna się od momentu ścięcia pnia i towarzyszy mu do momentu opuszczenia go przez człowieka. Przez ochronę drewna rozumie się wszystkie działania mająca na celu zapobieganie lub leczenie naturalnej dekompozycji drewna spowodowanej przez: a) różnice temperatur, promieniowanie słoneczne UV(zwłaszcza ultrafioletowe), atmosfera miasta przemysłowego; korozyjne działanie wody, grad, śnieg. Te czynniki osłabiają strukturę drewna, co może spowodować jego szybkie zniszczenie z następującymi skutkami: zmiany koloru, atak grzybów, powierzchniowe uszkodzenia, korozje mechaniczne, deformacje; b) działanie grzybów i owadów. Ochrona w tym przypadku musi się zacząć w momencie projektowania wyrobu i trzeba brać pod uwagę: zabiegi podczas procesu budowy i konstrukcji wyrobu z drewna, wybór rodzaju drewna, ochronę chemiczną. W pierwszym wypadku działania muszą ochronić drewno przed działaniem czynników atmosferycznych, aby uniknąć stałej obecności wody, infiltracji itp. W drugim punkcie konieczne jest wzięcie pod uwagę, że różne typy drewna, zarówno z naszego terytorium jak i egzotycznego, mają różny stopień odporności i w związku z tym muszą być wybrane w zależności od ich zastosowania. Ochrona chemiczna jest ostatnią zaproponowaną możliwością i stanowi uzupełnienie wcześniejszych działań i jest konieczna, ponieważ wyrób z drewna w budownictwie mieszkaniowym, poza ochroną musi przedstawiać odpowiedni rezultal estetyczny. Idealne połączenie efektu estetycznego i ochrony można uzyskać przez malowanie, mając zawsze na uwadze przeznaczenie drewna. Bierzmy pod uwagę czy przedmioty będą poddawane działaniu czynników atmosferycznych, czy będą stanowiły wyposażenie wewnętrzne, czy też częścią konstrukcji.
ANALIZUJĄC PROBLEMY SPOWODOWANE NIEODPOWIEDNIĄ OCHRONĄ DREWNA, koncentrując się na odporności lakierów przeznaczonych do powierzchni zewnętrznych można wywnioskować, iż najczęstszymi błędami jest stosowanie produktów, które nie wystarczająco zabezpieczają je pod kątem odporności na czynniki pogodowe, do tego dochodzi brak wcześniejszej analizy twardości drewna. Wpływ czynników biologicznych, może mieć również na drewno osłabiające działanie, zwłaszcza w sposób likwidujący odporność na uszkodzenia mechaniczne, zmniejszając wartość handlową poprzez widoczne ciemne plamy, działanie insektów. Działanie grzybów Mycelium może się ujawnić dopiero w sprzyjąjących dla nich warunkach klimatycznych tj. wilgoć, do tego momentu będą czekały biernie na odpowiednie warunki. W zależności od substancji organicznych obecnych w drewnie, które służą jako pożywienie dla grzybów, możemy je sklasyfikować na dwie grupy: 1) atakujące świeże drewno, które w krótkim czasie po nawilgoceniu uaktywniają się, 2) rozkładające celulozę, jeden z głównych składników drewna, osłabiając odporność mechaniczną. Są to bardzo groźne grzyby, nie tylko ze względu na ich działanie niszczące, potrzebują do swojego rozwoju niewielkiej ilości wilgoci. Drewno przez nie atakowane pod wpływem niewielkiego nacisku palca zmienia się w proszek. Skażenie kornikami poznaje się łatwo-po obecności okrągłych dziurek i nierównej powierzchni cięcia.
Reasumując powyższe lakier, który miałby odpowiednio zabezpieczyć drewno musi mieć następujące cechy: odporność na różnice temperatur, czyli mały współczynnik przepuszczalności termicznej, wysoka elastyczność aby znosić zmiany wymiarowe drewna spowodowanej jego higroskopijnością, wysoki stopień pochłaniania promieni UV odpowiedzialnych za niszczenie ligniny, jednego z głównych składników drewna, odporność na działanie czynników biologicznych tj. grzyby, odporność na działanie insektów.
Produkt lakierujący składa się z jednolitego kompleksu w którego skład wchodzą: SPOIWO-tworzy film ochronny, charakteryzujący się szczególnymi właściwościami tj. przyleganie, elastyczność, twardość, odporność na starzenie, ROZPUSZCZALNIK- płyn, który ma zdolność rozpuszczania różnego rodzaju spoiwa, dając roztwory przezroczyste, jednolite i stabilne w czasie, ROZCIEŃCZALNIK- mieszanki rozpuszczalników i nie rozpuszczalników dają kleistość aplikacji i produktom lakierującym, PRODUKTY- dodatkowo mogą być dodawane w małych ilościach w celu poprawy cech gotowego wyrobu, ewentualne PIGMENTY- nadają kolor lakierowanemu produktowi i zmieniają niektóre cechy filmu. W zależności od procesu twardnienia lakierów rozróżniamy: lakiery schnące fizycznie - poprzez ewaporację rozpuszczalnika, Lakiery schnące poprzez utlenianie w kontakcie z tlenem zawartym w powietrzu, lakiery schnące poprzez reakcje chemiczna-między składnikami samego lakieru.W przypadku schnięcia fizycznego film tworzy się po odparowaniu rozcieńczalnika, który utrzymywał spoiwo w roztworze(np.lakiery z nitrocelulozy). Stwardnienie jest odwracalne gdyż rozpuszczalnik może przywrócić powłokę do cech roztworu. W przypadku schnięcia poprzez utlenianie,spoiwo absorbuje tlen atmosferyczny tworząc bardzo wrażliwe cząsteczki, które rozkładając się, rozpoczynają reakcję łańcuchowe tworzące trójwymiarowe zespoły molekularne(np. żywice alkidowe). W przypadku schnięcia chemicznego stwardnienie następuje równocześnie z ewaporacją rozcieńczalnika poprzez reakcję chemiczną pomiędzy składnikami lakieru(np.lakiery poliuretanowe). Drewno ze względu na swój skład, aby uzyskać całkowite, lub częściowe zamknięcie porów wymaga jednej lub dwóch warstw lakieru wypełniającego, który musi cechować się przezroczystością, aby zachować oryginalny wygląd drewna. Musi mieć właściwości przylegające do drewna, aby w jednej lub dwóch aplikacjach, zamknąć pory drewna.Lakier musi również pozwolić na łatwe szlifowanie w celu uzyskania wyrównanej powierzchni, umożliwiającej nałożenie produktu wykończeniowego, który w zależności od wymogów estetycznych, może być przezroczysty lub barwiony, matowy lub z połyskiem. Cechy chemiczne, fizyczne, sposób aplikacji, sposób użycia lakieru, powinny być rozważane w zależności od funkcji podłoża drewnianego, który jest jednym z najtrudniejszych materiałów pod względem trwałości powłoki lakieru. Zbyt często zapominamy, że drewno: to materiał, którego struktura, a co się z tym wiąże cechy fizyczne i chemiczne są inne w każdym jego punkcie; jest różnorodne, to znaczy złożone z wielu elementów i tkanek, które różnią się składnikami, sposobem i miejscem wzrostu. Heterogeniczność wynika z: różnorodności stref wzrostu, grubości słoi, różnic między strefami wcześniejszymi i późniejszymi słoja i widać ja wyraźnie w kolorze, włóknach, rysunku itp. Drewno zawiera dodatkowe substancje pomocnicze, które działają jak inhibitory wobec lakieru. W większości wyjątków inhibicja uwidacznia się przez opóźnienie lub brak stwardnienia i w wadliwym ,,zakotwiczeniu'' jak w przypadku drewna zawierającego olejki, tłuszcze i żywice: wysoki poziom taniny, który determinuje wysoki poziom kwasowości w drewnie powoduje łatwe powstawanie plam. Barwienie drewna jest to cecha bardziej lub mniej zmienna w czasie i dlatego ekspozycja drewna na powietrze i światło niesie za sobą zmiany na skutek utraty wilgotności i zmian koloru ścianek komórek i substancji pomocniczych, w konsekwencji reakcji chemicznych bardziej lub mniej złożonych. Nie istnieje jeszcze sposób zapobiegania zmianom koloru. Jest to materiał higroskopijny tzn zbudowany z ścianek komórkowych złożonych w 50 % celulozy i 20-30% ligliny, które maja wspólną cechę - bardzo duże pokrewieństwo z wodą. Żaden lakier nie nadaje całkowitej nieprzepuszczalności drewnu i dlatego w krótszym lub dłuższym czasie drewno zaabsorbuje lub podda się wilgoci otoczenia, pęczniejąc i kurcząc sie aż do uzyskania równowagi higroskopijnej. W celu uniknięcia zbyt dużego ryzyka kurczenia się i pęcznienia, wilgotność drewna powinna być zrównoważona z wilgotnością otoczenia. Do wnętrz 8-10% , dla powierzchni zewnętrznych 12-16%. Jednakże wilgotność drewna musi być doprowadzona do 18%, ponieważ w przypadku gdy przeprowadza się proces lakierowania przy zbyt dużej wilgotności może nastąpić opóźnienie w wysychaniu i tworzenie się pęcherzyków pary wodnej między lakierem a drewnem, co w konsekwencji prowadzi do zbielenia i niewystarczającego przylegania, zwłaszcza w przypadku znacznych różnic temperatur między podłożem a lakierem. Przypominamy, że w przypadku lakierów elektrostatycznych, wilgotność musi być niższa niż 10%, poza tym drewno o zbyt niskiej wilgotności nie jest odpowiednim podłożem i nie pozwala na przyleganie lakieru, ponieważ posiada niską nasiąkliwość płynami organicznymi - jest to materiał porowaty utworzony z wklęsłości komórkowych. Porowatość jest różna między poszczególnymi gatunkami, według tempa wzrostu. Należy pamiętać, że przyleganie lakieru nie zależy od porowatości, wręcz przeciwnie, ma ono negatywny wpływ i można to zweryfikować zważywszy na fakt, że film drewna mało spoistego, bardziej lekkiego jak Jodła czerwona, w takich samych warunkach jest mniej trwały w porównaniu z lakierami nałożonymi na drewno mniej porowate i bardziej spoiste jak Douglas. Zbyt duża porowatość drewna, zwłaszcza w przypadku fornirowania, pozwala na zbyt duże przenikanie klejów, co może zakłócić proces lakierowania. W niektórych gatunkach z dużymi wgłębieniami mogą powstawać wewnętrzne komory powietrza, które pod wpływem lakierowania powodują ruchy prowadzące do powstania pęcherzyków. Z wyżej wymienionych powodów użycie lakierów do drewna może spowodować wiele utrudnień. Trzeba jednak zwrócić uwagę, że stałość jakości lakieru jest czynnikiem dokładnie kontrolowanym podczas całego procesu lakierowania i że nie odpowiednie rezultaty powstają często na skutek:
- użyty produkt nie jest dostosowany do przewidzianego przeznaczenia drewna;
- powierzchnia podłoża nie została dokładnie wyszlifowana;
- wilgotność drewna jest znacznie wyższa niż 18% lub wilgotność otoczenia jest wyższa niż 75%
- temperatura otoczenia jest wyższa niż 30C lub niższa niż 10C
- otoczenie aplikacji jest pełne kurzu
- personel wykonujący prace nie jest odpowiednio przygotowany
- obecność wody lub oleju w narzędziach do aplikacji
- zanieczyszczenie powietrza silikonami
Wady mogą być zauważone w następujących fazach:
I. Wady płynnego lakieru
A. Zjawiska osadzania się pigmentu - jeśli pigment jest miękki i łatwo ulega rozproszeniu nie jest to traktowane jako wada, może być spowodowane przechowywaniem w lokalach o zbyt wysokiej temperaturze, lub jeśli produkt jest rozcieńczony i ponownie przechowywany.
B.Tworzenie się skórki na skutek procesu krzepnięcia warstwy powierzchniowej lakieru poprzez utlenienie spoiwa, lub ewaporyzację rozpuszczalnika. Kożuch należy dokładne zdjąć przed użyciem produktu. W celu zapobieżenia takim przypadkom należy przechowywać produkt w pojemnikach hermetycznie zamkniętych. Przechowywanie pojemników w zbyt wysokiej temperaturze lub w zbyt dużej objętości powietrza w pojemnikach sprzyja tworzeniu się kożucha.
C.Gęstnienie spowodowane zwiększeniem się lepkości produktów w pojemnikach. Można powrócić do warunków początkowych poprzez dodanie mieszanki rozpuszczalnika. W wielu przypadkach zwiększenie lepkości produktu jest nieodwracalne i uniemożliwia jego użycie jak w przypadku lakierów poliuretanowych, których składnik jest bardzo wrażliwy na wilgotność powietrza. Również w tych przypadkach zaleca się hermetyczne zamykanie pojemników.
D.Tworzenie się ,,galaretki'' - proces nieodwracalny
II. Wady podczas aplikacji i schnięcia:
A.Tworzenie się powierzchni w formie skórki pomarańczowej, która cechuje się brakiem gładkości i efektem lustra. Jest to skutek złego rozciągnięcia filmu przy zbyt dużej lepkości lub szybkości wysychania produktu, ewentualnie niewłaściwej aplikacji ( dysza ze zbyt małym otworem, zbyt wysokie ciśnienie, zbyt mała ilość na m2 ). Jest to wada występująca prawie zawsze przy zastosowaniu metody natryskowej z większym nasileniem w okresie letnim. Lakierami, które są najbardziej narażone na to zjawisko są lakiery nitrocelulozowe. W celu wyeliminowania lub ograniczenia tego zjawiska wystarczy większe rozcieńczenie produktu rozcieńczalnikami o zwolnionej ewaporyzacji. Wada ta w lakierze podkładowym wpływa negatywnie na szlifowanie, które będzie musiało być dłuższe i delikatniejsze aby uniknąć zbyt dużego zubożenia warstwy wypełniającej.
B.Tworzenie się nacieków powodujących skraplanie, tworzenie się kieszeni i nieregularnego nagromadzania. Spowodowane jest przez aplikacje o zbyt dużej grubości lub o zbyt dużym rozcieńczeniu lub użyciem rozcieńczalnika o zbyt wolnej ewaporyzacji.
C Zdjęcie dolnej warstwy. Rozpuszczalniki wykończenia działają na powłokę napęczniając ją zwłaszcza w bliskości porów tworząc powierzchnię pofalowaną. Może to być spowodowane niedokładnym wyschnięciem warstwy podkładu, substancjami oleistymi lub żywicami obecnymi w drewnie, nieprawidłowym wymieszaniem w przypadku produktów dwuskładnikowych. Sytuacja ta może mieć również miejsce w przypadku zbyt dużego zmniejszenia grubości filmu poprzez nadmierne wyszlifowanie oraz przez obecność w powłoce spodniej rozpuszczalników, które nie miały możliwości ewaporyzacji na skutek niewystarczającej temperatury, zbyt dużej grubości lakieru, zbyt mocno lub za mało rozcieńczonego przy zbyt wysokich temperaturach zwłaszcza w przypadku lakierów poliuretanowych. W takich sytuacjach zatrzymane rozpuszczalniki oprócz usuwania spodniej warstwy znacznie utrudniają szlifowanie, gdyż nie pozwalają na całkowite stwardnienie lakieru.
D.Powłoka przydymiona lub biaława, która pojawia się kiedy nakładamy lakier przy zbyt dużej wilgotności-może być ona obecna zarówno w otoczeniu w drewnie jak i powietrzu wydzielanym przez pistolet. Zbyt duża ewaporyzacja powoduje skraplanie się wilgoci na film, na skutek czego powstała powłoka jest zamglona. Zjawisko to może pojawić się również gdy otoczenie jest zbyt zimne ewentualnie wietrzne. Zimne powietrze sprzyja skraplaniu się wilgoci, nawet jeśli ma ono wartości dopuszczalne.Aby wyeliminować to zjawisko należy zastosować rozpuszczalniki o długim czasie ewaporyzacji. W niektórych przypadkach zjawisko to może pojawiać się nawet po pewnym czasie. Zjawisko zamglenia może pojawiać się również przez niedokładne namaczanie lakierem głębi porów spowodowane obecnością tłustych substancji lub żywic, które odrywają lakier od porów-może pojawiać się również po dłuższym czasie wraz z twardnieniem lakieru. Powłoka lakieru może stać się biaława ponieważ zachowała wiele pęcherzyków powietrza; to utrudnienie pojawia się zwykle w okresie dużych temperatur, przy zbyt dużych grubościach, lub lakierach suchych ewent. zbyt mocno rozcieńczonych, nakładanych w wietrznym otoczeniu. Na skutek zbyt szybkiego schnięcia powierzchniowego, wewnątrz filmu powstają uwięzione pęcherzyki powietrza powodujące białawy nalot.
E.Kropeczki lub pęcherzyki mogące uwidocznić się w podkładzie i w takim przypadku pojawiają się po wyszlifowaniu ostatniej warstwy podkładu. Z reguły powodem jest zbyt duża ilość lakieru, lub lakier jest zbyt mało rozcieńczony, ewent. zbyt wysoka temperatura. Film wysycha powierzchniowo, uniemożliwiając ujście pęcherzykom powietrza. Na skutek szlifowania pęcherze pękają, zagłębienia wypełniają się kurzem, będąc źródłem powstania kropek. W warstwach podkładowych mogą powstawać dziurki w pobliżu porów, gdy pokrywający je lakier wysychając, kurczy się i ponownie powoduje powstawanie pęcherzyków powietrza w taki sposób, że nakładając wiele warstw powierzchnia pozostanie pełna dziurek. W warstwie wykończenia powietrze nagromadzone w porach spowoduje pęcherzyk lub krater mniej lub bardziej widoczny w zależności od suchości lakieru, od jego lepkości i szybkości wysychania. Odpowiedzialne za to zjawisko mogą być ślady substancji chemicznych obecnych w drewnie, uniemożliwiających łatwe namaczanie; drewno zbyt wilgotne, ale również zbyt suche, zbyt niska temp. drewna i lakieru, zbyt duży osad suchy, zbyt duża lepkość aplikacji.
F.Ominięcia, które tworzą małe obszary odkryte w okrągłym kształcie na powierzchni lakierowanej. Jest to złożone zjawisko związane z napięciem powierzchniowym wykończenia i podłoża.Może pojawić się i zniknąć podczas aplikacji samego lakieru. Powstaje na skutek zbyt tłustej powierzchni lub zanieczyszczonej poprzez zabrudzone dłonie, rękawiczki mało odporne na rozpuszczalniki lub kiedy szlifowanie odbyło się za pomocą papieru, którego klej jest na bazie silikonów, klejów zwierzęcych lub wydostały się ślady oleju z pistoletu lub urządzenie przeszło konserwację w której uczestniczyły materiały zabrudzone tłuszczami, silikonami. Zanieczyszczenie silikonami jest b.niebezpieczne z uwagi na to, iż są to substancje b.lotne i rozprzestrzeniają się w powietrzu z łatwością-wystarczy minimalna ilość( jedna część na 1 000 000) aby spowodowały wady. Ze względu na fakt, że kabiny natryskowe pracują w podciśnieniu, przyciągają powietrze z odległych miejsc.
G. Nieprawidłowe przyleganie o łatwym odrywaniu się warstwy lakieru. Zjawisko może być spowodowane niewłaściwym szlifowaniem, za pomocą zbyt drobnego papieru, urządzeń, które polerują powłokę uniemożliwiając przyleganie lakieru, użycie zbyt twardego podkładu lub nałożonego w zbyt długim okresie czasu, lub podkładu, którego wykończenie zawierając silikony poddaje się łatwo polerowaniu, a nie szlifowaniu. Przyleganie wykończenia jest zakłócone zwłaszcza na skutek wysokich temperatur lub używając pistoletu ze zbyt małym ujściem. W takich przypadkach lakier pojawia się na podłożu już prawie suchy i oprócz tworzenia efektu skórki będzie mu brakowało koniecznych rozpuszczalników usuwających podkład aby móc dokładnie przylegać.